وقتی که رفتی...
نمی دانم چرا رفتی....
توبدون اینکه به فکرغربت چشمان من باشی رفتی ومن...
بعدازرفتنت تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ مهربانیهایت دعا کردم.
بعداز رفتنت تازه فهمیدم بعداز رفتن من چه احساسی داشتی کاش تو هم مثل من رفته بودی به امید بازگشت!
اینروزها بیشتر از هروقت دیگه جای خالیتو حس میکنم .فکر اینکه دیگه اون چشمهای مهربون منتظرم نیست اون آغوش گرم وبی دغدغه...
کاش میتونستم روزهارو به عقب برگردونم روزهایی که توبودی و صدای چرخ خیاطی....
هیچ وقت صدای چرخ خیاطیت که مونس تنهایت بود بعداز فوت بابامنو اذیت نکرد چرا که زمزمه آوازهای قشنگی که میخوندی موزون میشد با صدای چرخ خیاطی و چه دلنشین بود وقتی شبها برامون قصه میگفتی ......قصه هایی که تو زندگی جریان داره اما تو.....
اما ازتو عطر حرفهای قشنگت وخاطرات شیرینت بجا مونده .....
+ نوشته شده در یکشنبه ششم اردیبهشت 1388ساعت 1:21 توسط ریزه میزه
|
رفته ودر آنجاشلوارجین و......
اما..... ریزعلی بدون توجه به خانه رفت
